Gdy pytają mnie młodzi ludzie, jak rozpoznać, że Pan woła na tę, a nie inną drogę, zazwyczaj odpowiadam, że to „sprawa miłości”. Tak. To „sprawa miłości”. Ktoś lub coś musi zająć pierwsze miejsce w naszym umyśle, woli i sercu. Jeżeli rozważam możliwość oddania się Chrystusowi na drodze życia zakonnego, to nie stanie się to wcześniej, dopóki nie zakocham się w Nim tak bardzo, że wszystko inne nie będzie już miało dla mnie takiego znaczenia. On musi być pierwszy i najważniejszy! A gdy się człowiek zakocha, to potem wszystko wygląda inaczej. Zmienia się sposób myślenia, wartościowania. Uruchamia się cały łańcuch cudownych i czasem bardzo trudnych zależności. Gdy się człowiek zakocha w drugiej Osobie – w Chrystusie, zaczyna powoli wyzwalać się z egoizmu... Jeżeli kocham autentycznie, to zaczyna być dla mnie najważniejsze to, co ta druga Osoba chce...

Rozeznawanie powołania to odkrywanie Bożego planu miłości, w którym On dla mnie przewidział bardzo konkretne i niezastąpione przez nikogo miejsce. To współtworzenie historii zbawienia. To wspaniałe odkrycie, że jestem kochana i powołana do miłości. Jestem obdarowana i sama mogę i chcę stać się darem dla Niego, dla drugich. I znajduję w tym szczęście i radość.

Aby rozeznać powołanie trzeba być w bliskiej i serdecznej relacji z Bogiem. Niemożliwe jest, aby usłyszeć ten głos i zrozumieć Boży język miłości bez modlitwy. Gdy człowiek odkryje w sobie pragnienie Boga, szuka okazji, by je nasycić. A, że Bóg jest Miłością nieskończoną, pragnienie, które raz obudziło się w ludzkim sercu, sprawia, że pozostaje ono niespokojne tak długo, dopóki „nie spocznie w Bogu” . / św.Augustyn /

Gdy czegoś chcemy, wytrwale do tego dążymy. Aby odczytać Boży zamiar wobec siebie, aby dać odpowiedź zrodzoną z autentycznej miłości, muszę być szczerą wobec siebie i wobec Boga. Tylko w atmosferze zaufania możliwe jest przyjęcie tego daru. Miłość rodzi ufność. Miłość wyraża się poprzez wierność.

Powołanie to skarb, który „nosimy w naczyniach glinianych” / św.Paweł / - wymaga nieustannej troski i czuwania...

s.M. Barbara Żydek