Przychodzę do Ciebie, Panie z pytaniem, które nie daje mi spokoju.

Co mam czynić Boże?

W sercu swoim czuję wielkie pragnienia. Chciałabym, aby moje życie było piękne, udane i wartościowe.

Dałeś mi Panie, życie i zdrowie. Chcę je poświęcić dobrej sprawie.
Dałeś mi umysł, by poznać Ciebie, Twoje zamiary, Twoją miłość dla mnie i całego świata.

Dałeś mi serce, które pragnie kochać Ciebie i uszczęśliwiać innych.

Dałeś mi liczne dary. Pragnę je pomnażać dla Twojej chwały, jak talenty ewangeliczne.

Co mam czynić Boże?

Często razem z Kościołem modlę się o to, by znalazły się serca kobiece gotowe pójść za głosem powołania i poświęcić swe życie tylko dla Ciebie Boże. Modlę się , bo wiem, że potrzebujesz rąk do pracy, serc do miłowania biednych i cierpiących, ludzi wrażliwych na potrzeby całego świata.

Modliłam się o łaskę powołania dla innych, nie myśląc wcale, że Twój wzrok mogłeś skierować na mnie.

Dziś przychodzę do Ciebie czując w sercu niepokój. I stawiam sobie pytanie, czy przypadkiem nie pragniesz Boże, mojego serca, mojego życia, moich rąk? Nie wiem, jaka jest Twoja wola. Nie wiem, czy miałabym siłę i odwagę pójść za Twoim wołaniem.

Proszę Cię , Panie, oświeć mój umysł, bym mogła wiedzieć, co mam czynić .

Proszę Cię, daj mi serce gotowe, wspaniałomyślne i odważne, bym chciała czynić to, co Ty chcesz.

Bym umiała powiedzieć:

„Niech mi się stanie według słowa Twojego”.