Za górami, za lasami, za siedmioma rzekami i siedmioma jeziorami znajdował się ogród. Wszystko w nim miało wyjątkowy wygląd. Przy każdej alejce rosły piękne kwiaty. Przy wejściu kwitły czerwone róże, a tuż za nimi białe gerbery i żółte żonkile. Na polanie rosły rozrzucone piękne stokrotki a wśród nich niebieskie niezapominajki. Wśród ogrodu znalazło się miejsce dla dębu i pięknej jabłoni. Nieopodal fontanny rosły różnokolorowe tulipany, a za nimi bijące się w niebo słoneczniki. Idąc alejkami można było zaniemówić z wrażenia. Kwiaty rosły w oczach i miały równie piękny zapach. W ich płatkach szukały nektaru pszczoły, a motyle fruwały jakby w rytm muzyki.

Pewnego dnia do ogrodu, który był za górami, za lasami, za siedmioma rzekami i siedmioma jeziorami przyjechała grupa młodzieży, która na co dzień zajmowała się pielęgnowaniem ogrodów. O, jak tu ślicznie – mówiły z zachwytem dziewczęta. O, jak pięknie – gratulacje dla architekta – mówili chłopcy.

Kwiaty przysłuchiwały się ich rozmowom i tylko dawały sobie znak płatkami, że to nie dzięki architektowi są takie piękne. Tajemnica ich piękna i harmonii jest w tym, że są na swoim miejscu. Wszystkie kwiatki począwszy od róż a skończywszy na niezapominajkach są wpatrzone w słońce, które swoim promieniem dosięga do każdego kwiatka. Każdy kwiat w ogrodzie jest inny, czyli każdy jedyny. Ponadto w tym ogrodzie jest jeziorko. Nad jego brzegami znajduje się pełno kwitnących wodnych lilii białych. Każdy, kto przechodził nie mógł się na nie napatrzeć. Lilie prześliczne, białe wyrastają z błotnistych kałów i dzikich zarośli. Zachwycają swoim pięknem.

Ktoś z młodzieży w czasie zwiedzania ogrodu zapytał przewodnika – jak to możliwe, że z tak nawodnionej ziemi, z błota wyrastają takie śnieżnobiałe kwiaty? Przewodnik pracujący w ogrodzie wiele lat, podrapał się po głowie i rzekł: One są piękne, to fakt. Lilie są dla nas dowodem, że nawet z największego błota, bagna w jakim możemy się w życiu znaleźć możemy wyrosnąć na czystych i szlachetnych ludzi. Musimy tylko piąć się ku słońcu, musimy spotkać się z Jego promieniami. Dla nas tym słońcem jest Bóg, którego promienie miłosierdzia dosięgają zakamarków naszego serca. Każdy z nas ma w sobie piękno, musimy tylko je odkryć.